(Ĉenrimado en morna aŭtuno)
La nokto oktobra, ho, brakumisal si la silenton en tombo ombra;
traeĥis ekkiso izola sola...
Lamente en tentotona vibro
riproĉe pro ĉerka karcer' en tero
respondis ondante la kant' fantoma:
"Ne veku! Ve, kuŝ' sub pluŝo ŝima,
marmora ornamo mortinton tenas;
susuro, murmuro sur muroj mutas...
en fund' profunda de dormo morna
eĉ ardo de Marto martire mortas
kaj gajo de Majo senhelpe velkas.
La amo amorfa — nur orfa famo;
nur surda absurd' en silent' sensenta.
Mortinton kortinto ne tentas tombe!
Ne venu! Vevortojn portu foren!
En ripoj ripozas ne ni: nenio!
Sen korpa kor' — polvas volvaĵ' ostvolba.
En tombo jen ombro trovas rodon;
detere eteren sen tim' animo
evitas, de vi for, deviojn vivajn.
Alsalti al tia dia alto
aŭ fali al tomba bazalto — vanas;
nur mason amaso masonas tomben.
Por trovi min, ho, vi min trovindis,
ĉar en vi, envia vivanto, fia
vantemo tenĉenas en masko koron.
Spirito pri mita rito ridas;
nur vermojn kaverno eterne fermas.
Ridinde min de vi funebri febre...
Ne pensu en suna bril' pri l' vintro!
Vin trovos ostaro staranta hante
por tenti vin per tim' impertinente."
— — — — — — — — — —
Lamento en tombo ombra pravas;
ve-kanta vekanto, ve!, vanon vartas
ardante en sankte artista tristo.
La nokto oktobra nigre migris...
tri griloj miltrile en fendoj plendis...
sunlumon al mondo lum-ondo donis...
